Ile wynoszą alimenty na dziecko i jak je wyliczyć?

Ile wynoszą alimenty na dziecko i jak je wyliczyć?

Według polskiego prawa, to rodzice mają obowiązek utrzymania dzieci. W normalnych okolicznościach oboje z nich, wspólnie mieszkając i wychowując dziecko, ponoszą koszty utrzymania swoich pociech. Sytuacja komplikuje się, gdy rodzice nie zamieszkują razem, są w separacji lub po rozwodzie.

Jeżeli dziecko pozostaje przy jednym z rodziców, wówczas drugiego z nich obciąża obowiązek płacenia alimentów na dziecko. Dzieje się tak, gdyż obowiązek alimentacyjny ma dwojaką postać. Z jednej strony jest to osobiste staranie o wychowanie i rozwój dziecka, a z drugiej – świadczenie materialne.

Jak obliczyć wysokość alimentów?

Wiele osób zadaje sobie pytanie, ile wynoszą alimenty na dziecko? Czy istnieją ustalone kwoty alimentów? Jaki jest wzór na obliczenie alimentów? Na takie pytania nie ma jednoznacznej odpowiedzi. Nie ma jednej, odgórnie przyjętej kwoty alimentów, bowiem każdy przypadek sprawy alimentacyjnej rozpatruje się indywidualnie, a ich wysokość zależy od wielu czynników, wśród których najważniejsze są:

  • realne, bieżące, usprawiedliwione potrzeby dziecka,
  • możliwości zarobkowe i majątkowe rodzica, który ma płacić alimenty na dziecko,
  • majątek własny dziecka oraz jego możliwości zarobkowe,
  • osobiste staranie rodzica o wychowanie i rozwój dziecka (świadczenie niepieniężne).

Potrzeby dziecka a alimenty:

Wysokość alimentów oblicza się biorąc pod uwagę to, czego dziecko w chwili obecnej potrzebuje, aby bez przeszkód realizować swoje potrzeby związane z bieżącym utrzymaniem, edukacją, rozwojem czy leczeniem. Jest to więc bardzo „pojemna” kategoria, obejmująca wszystkie wydatki, jakie rodzice ponoszą w związku z zapewnieniem dziecku odpowiednich warunków do życia. Może ona również obejmować to, co jest dziecku potrzebne, a na co nie stać rodzica, przy którym dziecko pozostaje.

Sąd rozpoznający sprawę o alimenty weźmie więc pod uwagę miesięczne koszty związane z:

  • mieszkaniem, w którym dziecko przebywa (czynsz, dodatkowe opłaty),
  • rachunkami za media, pozostałymi opłatami mieszkaniowymi,
  • ubraniami i obuwiem,
  • wyżywieniem,
  • środkami higieny osobistej
  • środkami czystości (np. tzw. chemią domową),
  • leczeniem (wizytami u lekarza, badaniami, pobytami w szpitalu, rehabilitacją)
  • lekarstwami i suplementami diety

Ponadto, aby prawidłowo wyliczyć alimenty na dziecko, należy uwzględnić również wydatki na dziecko związane z jego edukacją, zajęciami dodatkowymi czy rozwojem jego pasji i zainteresowań. Z tego powodu warto uwzględnić w wyliczeniu na przykład koszty:

  • wyprawki szkolnej (zeszyty, książki, przybory)
  • pozaszkolnych zajęć dodatkowych (np. szkółki piłkarskiej, kursu języka obcego, itp.)
  • korepetycji i kursów
  • uczestnictwa w wydarzeniach kulturalnych (wyjścia do kina, teatru)
  • wycieczek szkolnych
  • transportu (przejazdu dziecka do i ze szkoły, zajęć dodatkowych, lekarzy itd.)

 

Nie należy też zapominać o większych, jednorazowych wydatkach na dziecko, takich jak zakup komputera, roweru czy telefonu. Kosztem utrzymania i usprawiedliwioną potrzebą dziecka będzie też wypoczynek (kolonie, zimowiska, wakacje, ferie i związane z tym opłaty).

Rozpatrując kwestie potrzeb dziecka przy obliczaniu alimentów warto pamiętać o tym, że powinny być to wydatki jak najlepiej udokumentowane (faktury imienne, przelewy), jak również, iż powinny one uwzględniać dotychczasowy poziom życia dziecka i poziom życia każdego z rodziców.

 

alimenty w sądzie wygrana sprawa

 

Gdy zsumujemy wszystkie powyższe punkty (jak również – jeśli istnieją – wydatki tam niewymienione), dzielone są na pół lub rozkładane na rodziców w innej proporcji, w zależności od osobistych starań każdego z rodziców o wychowanie dziecka. Obowiązek pokrywania potrzeb dziecka ciąży bowiem na obojgu z rodziców. Tak otrzymaną kwotę należy porównać z możliwościami majątkowymi i zarobkowymi osoby, która ma płacić alimenty na dziecko. Dzięki temu możliwe jest ustalenie, w jakim stopniu może ona materialnie przyczyniać się do realizowania obowiązku alimentacyjnego wobec dziecka, gdyż jest to kolejny element wpływający na obliczenie wysokości alimentów.

Zarobki i majątek rodzica zobowiązanego a wysokość alimentów do zmiany

Zdarza się tak, że choć bieżące potrzeby dziecka są usprawiedliwione i uzasadnione, to jednak ich realizacja przekracza możliwości finansowe rodzica zobowiązanego do ich opłacania. Może się wtedy okazać, że Sąd zasądzi od rodzica zobowiązanego kwotę niższą niż wystarczająca na zaspokojenie w pełni potrzeb dziecka.  W takiej sytuacji uzupełniająco obowiązek alimentacyjny ciąży na dziadkach uprawnionego dziecka.  Co ciekawe, nie tylko na dziadkach – rodzicach zobowiązanego, lecz również na drugich dziadkach.

Wymaga podkreślenia, że wysokość alimentów zależy nie od rzeczywistych czy wykazywanych zarobków rodzica zobowiązanego, lecz od tego, jakie zarobki mógłby osiągnąć, gdyby wykorzystał w pełni swoje wykształcenie i możliwości.  Zdarza się bowiem, że rodzic, od którego mają być zasądzone alimenty, rezygnuje z pracy/ przechodzi do „czarnej strefy”, aby wykazać jak najniższy dochód.  Nie ma jednak znaczenia, bowiem znaczenie mają nie jego dochody, lecz możliwości zarobkowe i majątkowe.  Inaczej będzie więc traktowana osoba, która nie ma wykształcenia lub doświadczenia zawodowego i w istocie może mieć problem ze znalezieniem dobrze płatnej pracy, a inaczej potraktuje się kogoś, kto zarabia mało pomimo tego, że z łatwością mógłby osiągać wyższe zarobki.

Znaczenie – poza zarobkami – będzie miał również majątek posiadany przez zobowiązanego do alimentów. Bezsprzecznie większe możliwości finansowe będzie miała osoba, która nie pracuje, ale posiada nieruchomości lub udziały czy akcje w spółkach, niż człowiek bezrobotny pozbawiony jakiegokolwiek majątku.

Czy majątek dziecka wpływa na alimenty?

Na wysokość alimentów wpływa to, czy dziecko posiada własny majątek, który może generować dochód (np. nieruchomość, którą można wynająć). Jeśli taka sytuacja będzie miała miejsce, a dodatkowo np. rodzic obowiązany nie będzie miał dużych zdolności zarobkowych, wówczas zapewne zostanie to uwzględnione przy przyznanej kwocie alimentów.

Podobnie będzie w sytuacji dzieci pełnoletnich, które kontynuują naukę, ale jednocześnie otrzymują stypendium, pracują dorywczo, lub z uwagi na ilość zajęć albo czas ich odbywania mają możliwość podjęcia pracy.

Osobiste starania o rozwój dziecka a alimenty

Z alimentami oraz ich wysokością wiążą się również osobiste starania każdego z rodziców o utrzymanie i wychowanie dziecka. Najczęściej na wysokość zasądzonych alimentów – w sposób podwyższający ich wysokość – mają wpływ osobiste starania tego z rodziców, który sprawuje bieżącą opiekę nad dzieckiem.

Do osobistych starań zaliczyć możemy takie działania, które przekładają się na polepszenie jego warunków życia (w tym warunków bytowych) lub jego rozwój. Najczęściej wymienia się tu bieżącą opiekę nad dzieckiem, sprawowanie nad nim pieczy, ale również wyremontowanie mieszkania, w którym dziecko przebywa, pokoju dziecka, zapewnianie mu rozrywek czy uczenie czegoś.  Oczywistym jest również, że gdy jeden z rodziców sprawuje opiekę nad dzieckiem w wymiarze uniemożliwiającym mu podjęcie pracy, zobowiązany do alimentacji powinien łożyć kwotę przekraczającą 50% kosztów utrzymania dziecka.

 

alimenty na dziecko

 

Wyliczenie alimentów nie jest ani proste ani tym bardziej oczywiste. To jedna z najbardziej złożonych i wielowymiarowych kwestii, jakie wiążą się z wychowywaniem dziecka przez niezamieszkujących wspólnie rodziców i rzadko kiedy sytuacja tutaj będzie bezsporna i jednoznaczna.

Udokumentowanie potrzeb dziecka nie zawsze jest łatwe do przeprowadzenia, gdyż rzadko kiedy zbiera się rachunki za bieżące, podstawowe wydatki a czasem nawet na „większe wydatki” nie posiada się odpowiedniego dokumentu.

Ciężko również obiektywnie ocenić możliwości zarobkowe rodzica, który ma płacić alimenty, gdyż nawet jeżeli posiada on odpowiednie wykształcenie i kwalifikacje, które umożliwiałyby podjęcie dobrze płatnej pracy, to nie musi mieć to związku np. z brakiem umiejętności wynegocjowania godnego wynagrodzenia czy przebrnięcia przez procesy rekrutacyjne. Równie subiektywnej ocenie podlegać będzie ustalenie wymiaru i znaczenia osobistych starań o wychowanie dziecka.

Co to jest separacja i czym różni się od rozwodu?

Co to jest separacja i czym różni się od rozwodu?

Według danych Głównego Urzędy Statystycznego w 2016 roku prawomocnie orzeczono 1612 separacji. Z powództwa męża zostało wszczętych jedynie 310 postępowań, a aż 1129 z inicjatywy żony. Sąd orzekł o separacji na zgodny wniosek stron w 173 przypadkach. Dla porównania w tym samym roku orzeczono aż 63497 rozwodów.  Porównując te dane można zauważyć, że separacja jest rzadko spotykanym sposobem uregulowania sytuacji prawnej małżonków. Z czego to wynika? Czym właściwie jest separacja?

Separacja została wprowadzona do kodeksu rodzinnego i opiekuńczego w 1999 roku. Instytucja ta w kulturze znana była od XIX wieku i nazywano ją ,,rozdzieleniem małżonków od stołu i łoża’’.

Separacja to rozwiązanie dla małżonków, którzy nie są zdecydowani na ostateczne rozwiązanie swojego małżeństwa, a mimo tego chcieliby w jakiś sposób uregulować swoje relacje.

Separacje w ostatnich 20 latach.
SEPARACJE PRAWOMOCNIE ORZECZONE
Kto może żądać separacji?

Zgodnie z art. 611 § 1 kodeksu rodzinnego i opiekuńczego
,,Jeżeli między małżonkami nastąpił zupełny rozkład pożycia, każdy
z małżonków może żądać, ażeby sąd orzekł separację.’’
Zgodnie z treścią przepisu, separacji żądać może każdy z małżonków, oczywiście mogą również żądać tego oboje.

W jakiej sytuacji można rozważać separacje? Jakie są przesłanki do jej orzeczenia?

Aby doszło do orzeczenia separacji musi być spełniona jedna przesłanka pozytywna i nie może być spełniona żadna przesłanka negatywna.
Przesłanką pozytywną jest zupełny rozkład pożycia małżeńskiego. Zupełny rozkład pożycia oznacza zerwanie więzi psychicznej, fizycznej i gospodarczej (taka sama sytuacja jak przy orzeczeniu rozwodu). Zupełny rozkład pożycia nie może mieć charakteru TRWAŁEGO i to jedna z głównych okoliczności odróżniających separacje od rozwodu. Przy orzeczeniu rozwodu istnieje przekonanie, że po pierwsze nastąpił zupełny rozkład pożycia małżeńskiego, a po drugie ten rozkład jest trwały (nie ma pozytywnych prognoz na przyszłość, nie widać szans na to, aby małżonkowie ponownie podjęli pożycie małżeńskie). W przypadku separacji takie szanse istnieją i możliwe, że małżonkowie ponownie będą razem.
Przesłanki negatywne:
1) w wyniku separacji ucierpiałoby dobro wspólnych małoletnich dzieci małżonków;
2) orzeczenie separacji byłoby sprzeczne z zasadami współżycia społecznego.
Innymi słowy, zgodnie z przepisami orzeczenie separacji nie może spowodować cierpienia małoletnich dzieci stron. Co więcej musi być zgodne
z zasadami współżycia społecznego (mówiąc w dużym uproszczeniu orzeczenie separacji musi być zgodne z ogólnymi zasadami, wartościami).
Dużą różnicą między separacją a rozwodem jest brak trzeciej przesłanki negatywnej. Otóż, separacji może również żądać małżonek wyłącznie winny rozkładowi małżeństwa. Jest to o tyle ważne, gdyż przy orzeczeniu rozwodu jest to przesłanka negatywna, czyli taka która nie może zostać spełniona.przyczyny

Jakie są skutki separacji?

– skutki prawie takie same jak przy rozwodzie;
– małżeństwa nadal trwa;
– nie jest się stanu wolnego;
– w każdej chwili małżonkowie mogą żądać zniesienia separacji (różnica między separacją a rozwodem, ponieważ rozwód jest ostateczny);
– małżonek nie może wstąpić w nowy związek małżeński;
– ustaje obowiązek wspólnego pożycia;
– jeśli wymagają tego względu słuszności, małżonkowie obowiązani są do wzajemnej pomocy;
– wyłączenie dziedziczenia ustawowego – jeśli w trakcie trwania separacji umrze jeden z małżonków, drugi nie będzie dziedziczył na mocy ustawy -> jest to bardzo ważny skutek, gdyż w trakcie separacji małżonek może dziedziczyć jedynie na mocy testamentu;
– między małżonkami ustaje wspólność majątkowa, a w jej miejscu pojawia się rozdzielność majątkowa;
– w czasie trwania separacji ustaje domniemanie pochodzenia dziecka od męża matki urodzonego po upływie 300 dni od ustania separacji.

Jak uzyskać orzeczenie o separacji?

Po pierwsze należy wnieść pozew o separację do sądu okręgowego właściwego dla miejsca zamieszkania. W pozwie wskazać należy dokładne dane stron (imię, nazwisko, numer PESEL oraz adres zamieszkania/adres do doręczeń), określić żądanie: separacja bez orzekania o winie/separacja z orzekaniem o winie, żądanie co do władzy rodzicielskiej nad wspólnymi małoletnimi dziećmi stron oraz o wysokości ewentualnych alimentów na rzecz małoletnich. Swoje żądania oczywiście należy uzasadnić wskazując na spełnienie przesłanki pozytywnej i niewystępowanie przesłanek negatywnych. Do pozwu załączyć należy skrócony odpis aktu małżeństwa oraz odpis skrócony aktów urodzenia małoletnich dzieci. Należy też uiścić opłatę sądową, która wynosi 600 zł (taka sama opłata jak przy pozwie rozwodowym), a potwierdzenie dokonania opłaty załączyć do pozwu.
Jeśli jednak małżonkowie są zgodni co do orzeczenia separacji i nie posiadają wspólnych małoletnich dzieci opłata sądowa wynosi 100 zł. separacje-2018

Zniesienie separacji

Separacje może zostać zniesiona w każdym czasie. Dokonuje tego Sąd, orzekając na zgodne żądanie małżonków. W takiej sytuacji ustają skutki separacji, małżeństwo odżywa, a między małżonkami powstaje ponownie ustawowy ustrój majątkowy. Jeśli jednak mimo zakończenia separacji, małżonkowie zgodnie żądają pozostawania w rozdzielności majątkowej, Sąd orzeka taką rozdzielność.

Granica między separacją, a rozwodem

Jeśli jeden z małżonków żąda rozwodu, a drugi separacji to Sąd orzeka:
rozwód w sytuacji, gdy spełnione zostały przesłanki rozwodu;
– separację w sytuacji, gdy orzeczenie rozwodu jest niedopuszczalne,
a żądanie orzeczenia separacji jest zasadne.

Istotne jest, że orzeczenie separacji nie zamyka drogi do orzeczenia rozwodu. Mimo separacji małżonków, mogą oni żądać rozwodu.

Separacja mimo, iż już od 20 lat uregulowana jest w kodeksie rodzinnym i opiekuńczym, nadal nie cieszy się zbyt dużym zainteresowaniem. Warto jednak przyjrzeć się tej instytucji,  bo może ona stanowić dobre rozwiązanie w określonym stanie faktycznym albo być pewną formą kompromisu.

Źródła danych https://stat.gov.pl/obszary-tematyczne/roczniki-statystyczne/roczniki-statystyczne/rocznik-demograficzny-2019,3,13.html

 

Rozwód bez orzekania o winie – statystyki dla Polski

Rozwód bez orzekania o winie – statystyki dla Polski

Rozwód bez orzekania o winie

W 2018 r. 77,5% rozwodów miało miejsce bez orzekania o winie, 14,5% z winy męża, 3,3% z winy żony, 4,7% z winy obojga małżonków.  Jeżeli małżonkowie zgodnie wnoszą o rozwód bez orzekania o winie, Sąd odstępuje od badania kwestii winy. Czy wtedy Sąd pyta o przyczynę rozstania małżonków?  Może, dla celów statystycznych, zadać takie pytanie, czasami się to zdarza.

Rozwody z i bez orzekania o winie
Statystyki rozwodów – z orzekaniem i bez orzekania o winie

Jakie są przyczyny rozwodów?

Sądy prowadzą statystyki rozwodów z uwzględnieniem m. in. ich przyczyn.  Z treścią tych statystyk możemy zapoznać się za pośrednictwem Głównego Urzędu Statystycznego.  W Łodzi w 2018 r. rozwody orzekane były z następujących przyczyn:

  • 37% – niezgodność charakterów
  • 20% – niedochowanie wierności małżeńskiej
  • 18% – nadużywanie alkoholu
  • 24% – pozostałe przyczyny (naganny stosunek do członków rodziny, nieporozumienia na tle finansowym, trudności mieszkaniowe, niedobór seksualny, dłuższa nieobecność, różnice światopoglądowe, inne przyczyny)
Przyczyny rozwodów Łódź
PRZYCZYNY ROZWODÓW

Źródło: GUS

Jak wygląda rozprawa w sprawie o rozwód bez orzekania o winie?

W każdej sprawie rozwodowej Sąd bada, czy istnieją przesłanki do orzeczenia rozwodu.  Musi ustalić, czy nastąpił zupełny i trwały rozkład pożycia małżeńskiego stron.  Zupełny, czyli ustały wszystkie trzy więzi łączące małżonków: więź ekonomiczna, fizyczna i uczuciowa. Innymi słowy strony deklarują, że nie ma już między nimi miłości, że ustała więź fizyczna i strony nie mają wspólnych finansów, nie prowadzą wspólnego gospodarstwa domowego, gotują osobno. Trwałość rozkładu pożycia oznacza, że nie ma szans na to, by wyżej opisane więzi nawiązały się między stronami na nowo.

Wypowiedź adwokat Marty Jaskułowskiej o rozwodach

Sprawa rozwodowa, jeżeli strony nie mają dzieci

Jeżeli strony nie mają wspólnych małoletnich dzieci, postępowanie dowodowe może ograniczyć się do przesłuchania stron. Nawet do przesłuchania jednej ze stron, jeżeli stanowisko drugiej strony jest przedstawione w formie pisma lub ma ona pełnomocnika.

Przebieg rozprawy rozwodowej

  • Sąd sprawdza obecność
  • Sąd udziela głosu stronom (jest to moment na zgłoszenie, czego każda ze stron się domaga). Najpierw wypowiada się powód a następnie pozwany
  • Jeżeli stanowiska stron są zgodne, Sąd przesłuchuje strony: powodową i pozwaną
  • Jeżeli nie ma innych dowodów do przeprowadzenia wówczas Sąd prosi o ostateczne stanowiska i kilka słów na ich poparcie (czego strony się domagają i dlaczego – najpierw powód, następnie pozwany)
  • Sąd zarządza przerwę i po naradzie ogłasza wyrok, lub przesuwa termin ogłoszenia wyroku na inny dzień, podając datę o godzinę stronom
  • Strony nie mają obowiązku uczestniczyć w ogłoszeniu wyroku

Czym jeszcze zajmuje się Sąd w sprawie bez orzekania o winie?

  • Orzekając rozwód Sąd może „za jednym zamachem” podzielić majątek, ale tylko gdy strony przedstawią zgodny projekt podziału
  • Strony mogą uzgodnić, że jednemu z małżonków będą od drugiego przysługiwały alimenty. Formalnie warunkiem jest to, że małżonek uprawniony znajduje się w niedostatku. Takie alimenty przysługują na 5 lat lub do czasu zawarcia nowego małżeństwa

Rozwód bez orzekania o winie, gdy są dzieci

Gdy Strony mają wspólne małoletnie dzieci, Sąd, poza podanymi powyżej kwestiami, rozstrzyga dodatkowo:

  • Komu będzie przysługiwała władza rodzicielska nad dziećmi
  • Przy kim dzieci będą miały stałe miejsce zamieszkania
  • Jakie alimenty będzie płacił rodzic, przy którym dzieci nie będą mieszkały
  • O kontaktach z dziećmi rodzica, przy którym dzieci nie będą mieszkać (chyba że strony poproszą Sąd, by zrezygnował z regulowania kontaktów).

Przebieg rozprawy gdy są dzieci różni się od sytuacji, gdy nie ma dzieci. Oprócz przesłuchania stron Sąd musi przesłuchać jednego świadka na okoliczność sytuacji dzieci.

Umów zdalną poradę prawną w sprawie rozwodu

Czy Polacy na stałe mieszkający za granicą mogą rozwieść się w Polsce?

Czy Polacy na stałe mieszkający za granicą mogą rozwieść się w Polsce?

Według szacunków Głównego Urzędu Statystycznego około 2,5 mln Polaków mieszka poza granicami kraju. Warto zauważyć, że obecnie zwiększa się popularność wyjazdów z ojczyzny całych rodzin, którzy postanawiają zamieszkać na stałe w innym zakątku świata. W sytuacji, gdy oboje małżonkowie mieszkają za granicą wątpliwości może budzić właściwość sądu w ewentualnej sprawie rozwodowej.

Na wstępie warto zaznaczyć, iż kwestię jurysdykcji krajowej reguluje kodeks postępowania cywilnego. Dodatkowo w celu zrozumienia zagadnienia jurysdykcji krajowej państwa członkowskiego Unii Europejskiej niezbędne jest zapoznanie się z przepisami unijnymi, tj. z rozporządzeniem UE – Bruksela II bis. Co więcej – jeżeli małżonkowie mają inne obywatelstwa, warto zapoznać się z przepisami krajowymi państwa, którego obywatelem jest małżonek.

A jak kształtuje się sytuacja prawna małżonków, którzy od wielu lat mają stałe miejsce pobytu poza granicami Polski? Otóż, zgodnie z art. 1103¹ kodeksu postępowania cywilnego, jeżeli oboje małżonkowie są obywatelami polskimi to sprawy małżeńskie tych małżonków oraz sprawy dotyczące małżeńskich stosunków majątkowych należą do jurysdykcji krajowej. W praktyce oznacza to, że mimo faktu, iż strony zamieszkują od wielu lat w innym kraju, mogą złożyć pozew do właściwego sądu okręgowego na terenie Polski. Istotne jest, że ta zasada obejmuje również orzekanie o władzy rodzicielskiej nad wspólnymi małoletnimi dziećmi małżonków.

Przykład:
Adam i Anna są obywatelami Polski. Zawarli związek małżeński w 2000 roku. W 2002 roku małżonkowie przeprowadzili się do Francji. Stałym miejscem pobytu Adama od kilku lat jest Holandia. Anna natomiast w  2005 roku przeprowadziła się do Grecji. Małżonkowie, jeżeli nadal są obywatelami Polski mogą złożyć pozew o rozwiązanie małżeństwa przez rozwód do właściwego sądu powszechnego w Polsce. Adam i Anna mają również inne możliwości, a wskazane wyżej rozwiązanie może być jedynie alternatywą.


O pozostałych możliwościach w kolejnych wpisach.